medya etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
medya etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Cuma, Mart 05, 2010

Gönülçelen'e Hırsızlık Şoku


Haberi okuyunca, "Uluslararası Telif Örgütü" nihayet devreye girdi de eserin asıl sahibinin varisleri, Asis Film'e dava açtı zannettim. Yanılmışım. Meğer "Gönülçelen"in kostüm kamyonuna kalk gidelim yapmışlar. Kostüm kamyonunun arka camını kırarak içeri giren hırsızlar ağırlıklı olarak Tuba Büyüküstün'ün kullandığı kostümleri ve ünlü markalara ait kıyafetleri çalmışlar. Üzüldüm. Süren iş, devamlılık derdi var. Bütün ekibe, can-ı gönülden geçmiş olsun dileklerimi iletiyorum. Gönülçelen ile ilgili genel fikrimi sorarsanız, Tomris Giritlioğlu olsam, hiç kasmaz başrole Onur Saylak'ı koyardım. Nasılsa bu haliyle Cansel de kızdan yaşça büyük ve çok deneyimliymiş gibi durmuyor. Ancak Giritlioğlu'nun Cansel Elçin'i seçerek yakalamak istediği "boş bakan adam" efekti ise başarmış. Tebrik ederim. Aslında dilim varmıyor ama, bazı kostümlerin çalınması da hayırlı olmuş. Çünkü tıpkı seçilen mekanlar gibi "çingene" kostümleri de fena halde kötüydü. Gönülçelen, yeni mezun bir sanat yönetmeninin elinden çıkmış, Emir Kusturica öykünmeli, 5. sınıf film setleri gibi...Yaşamıyor. Proje izleniyor. İzlensin elbette. Ancak iş sürdüğü sürece bütün ekip, yatıp kalkıp "Tuba Büyüküstün"ün açıklanamaz ekran sempatisine dua etsin.

O değil de, ekran karşısına geçince aklımı kurcalayan iki önemli mesele var. Birincisi, Ezel'in haline fena halde üzülüyorum. Bir dünya para harca, bu kadar "sıra dışı" bir iş hayata geçir, yine de "üç kuruşa" çekilen "Arka Sokaklar" ile yarış dur. Her hafta Arka Sokaklar'ın soluğunu ticareten ensede hisset filan, olacak iş mi? Değil ama, oluyor işte. Yetmezmiş gibi bu haftadan itibaren "Haneler" de "Ezel" ile aynı gün yayıma girecek Oof Of! Diğer derdime gelince, o daha da derin mesele. Şöyle ki, Kerime Nadir'in ölümsüz eserinden uyarlanan "Samanyolu" yerlerde sürünmesine rağmen niçin yayımdan kalkmıyor? Acaba Ay Yapım, Ezel'i Atv'ye getirirken, sözleşmesine "Samanyolu yayından kalkmayacak" diye bir madde mi ekletti? Samanyolu'na oranla daha iyi share ve rating alan kimi projeleri acımadan 7-8 bölüm sonra dehleyiveren Atv yönetimi, yerlerde sürünen bu projeyi yayından kaldırmadığına göre ya projeye para vermiyorlar ya da mecburen yayımlıyor olmalılar. Anlamadım gitti! Özet: Samanyolu'nu ekrana uyarlamak ticareten parlak bir zeka gösterisiydi ama projeyi bu kadro ile hayata geçirmek sahiden de intihardan hallice bir durum oldu.


Böyle yani..




•• Fotoğraf, ilgili tv kanalının resmi web sitesinden alınmıştır.

.

Salı, Ocak 12, 2010

Evlilik Hazırlığı Yaparken


Olmayacak şey olmuş, Ali Sunal tam da evlilik hazırlıkları yaparken E.D ile Etiler'de bir gece klübünde medyaya pişti olmuş. Haberi bloga taşıma sebebim Ali Sunal'ın uzun süredir seviyeli bir ilişki yaşadığı Yaprak Dökümü'nün bahtsız Leyla'sını yani Gökçe Bahadır'ı aldatması ve E.D ile yakalanması değil, magazin muhabirlerinin olası cehaleti ve gazetelerin fotoğraf olmadan, altına imza atmadan, yuvarlak laflarla, uyduruk kaynak beyanıyla bezeyerek haber yazmasıdır. "Tam da evlilik hazırlığı yaparken aldattı." Ali Sunal ve E.D, geçtiğimiz cumartesi gecesi, Etiler'de mukim bir gece kulübüne ayrı ayrı arkadaş gruplarıyla gelip, dakikalarca öpüşüp üstelik kapıdan da birlikte çıkmışlar. Kamera kaydu var mı? Henüz ortaya çıkmadı. Hoş kamera kaydı olsa Ana Haber Bülteni'nde çoktan yayımlanırdı. Fotoğraf? Yok. Haberi kim yazmış? İmza yok. Kaynak kim? Kaynak açıklamak zorunda değilim. E güzel.. Bu durumda beyana itibar etmemiz gerekiyor. Koskoca gazete yazmış işte, yalan mı söyleyecekler?

Af'edersiniz ama "Osur osur ipe diz", derdi rahmetli ananem. Memleketimin güzide bir haber kaynağından -prensip olarak bile- mahallenin dedikoducu Ayşe Teyze'sine oranla iki parmak algı ve yargı farkı beklemek ne büyük aptallıktır değil mi? Yeri geldiğinde gündemi hallaç pamuğu gibi sallama gücüne sahip insanların bir dirhem bile olsa sorumluluk ve vicdan sahibi olmalarını istemek ne büyük lüks! Tamam, haberi kulağına fısıldadılar. Güzel! Bekle. Takip ettir. Peşlerine muhabir tak. İzlet ve yakala sonra da patlat haberi göğsünü gere gere değil mi? Ama yok. Salla gitsin. Ya tutarsa? Umarım bu haberi gazete sayfasına taşıyan, kulağına fısıldanan ismi doğru duymuş ya da doğru istihbarat almıştır. Umarım Ali Sunal, "E.D" ile samimiyetle ve dakikalarca öpüşmüştür. Aksi de mümkün. Kimi muhabirlerin ellerine yazılı basın bülteni verirsiniz, haberi yazarken hata yaparlar. O derece bilgili ve ilgilidirler ki şaşar kalırsınız. Ancak itiraf etmeliyim ki bu haberin altı boş çıkmaz. Tamamen uydurma bir haber olma ihtimali çok düşüktür. Büyük bir ihtimalle Ali Sunal, söz konusu gecede bir kadınla oldukça samimi pozisyonda görülmüştür. Haberin o kısmı doğrudur. Ez cümle, habere konu olan kadın E.D olmayabilir. Çünkü bizim muhabirler Elif görse mertek zanneder.


Böyle yani..



.

Pazartesi, Ocak 11, 2010

Fahriye Abla


Kulağıma fısıldanan son ekran dedikodularına göre "Fahriye Abla" ekrana uyarlamak üzere sıraya girmiş. Şaşırmadım. Üstelik bir Ay Yapım projesi de olmayacakmış. Yönetmen olarak kimin ilgilendiğini de öğrendim ama, henüz yazmayacağım. Fahriye Abla ekrana uyarlandığında tek şansı Kanal D'de yayımlanmak olur. Haberi duyduğumdan beri hikayenin kadın oyuncusu kim olur diye düşünüp durmaktayım. Hatırlarsanız, 1984 yılında Ahmet Muhip Dranas'ın şiirini Yavuz Turgul senaryolaştırmış ve yönetmişti. Filmde Müjde Ar, Tarık Tarcan ( Mustafa), Mesut Çakarlı (Mehmet), Salih Kalyon, Zihni Göktay, Uğur Yücel, İhsan Yüce, Ülkü Ülker ve Kadir Savun rol alıyordu.

Yeni sezonda ekrana uyarlanacak projenin kadın oyuncusu için aklınızdan geçen bir isim var mı? Bugün ekrana uyarlansa kim Fahriye olurdu, kim Mustafa? Aslında "Fahriye" için bir de aday isim fısıldandı kulağıma ama pek inanasım gelmedi.

Böyle yani..


.

Perşembe, Ocak 07, 2010

Efsane üçüncü olur mu?


Tmc ve Atv yayıma giren yeni projeleri "Aşk ve Ceza"yı haftalarca "Efsane" sıfatıyla tanıttı. Salı günü "Canım Aile"den boşalan yere kapılanan dizi ise maalesef üçüncü oldu. Efsane üçüncü olur mu? Olmaz. Efsane, Küçük Kadınlar ve Papatyam'a geçildi. Üstelik dizinin ikinci bölümü, yılbaşı günü yayımlandığı için bu hafta yayına girmeyen Geniş Aile ile birlikte çıkacak arenaya. Umarım ekibi büyük bir hüsran beklemiyordur. Yoğun olarak ekran eleştirisi yazdığım zamanlarda da TMC ve Kudret Sabancı zaafım yüzünden projeleri fazla hırpalamazdım, bilirsiniz. Bu sefer de öyle yapacağım. Açık söylemek gerekirse ekran matematiğini çözmüş, üzerine de tur bindirmiş olan Kudret Sabancı'nın kadrajlarını, artık imzası haline gelmiş kuş bakışı "Establishing Shot" seçimlerini özlemişim. TMC ise yine prodüksiyonundan, figürasyonuna kadar özene bözene hazırlanmış yani efsanenin payına düşen kısmını fazlasıyla yerine getirmiş. Az biraz Tango biraz geleneksel tema, iki dirhem zurna beş ölçü yaylılarla kurgulanmış küçük melodiden büyük gürültüler çıkarma ustası Kıraç'ın müziği de tam formül olmuş, şaşırmadım.

Hikaye yine kıymeti bir bölümden menkul olanlardandı, her TMC yapımında olduğu gibi. Senaryo ise efsane senaristlerimizin paşa gönlü istedi diye kurgulanmış ve inanmamızı bekledikleri yavan sahneler ve gerekçelerle doluydu. Hikayeyi geliştirecek pek çok gerekçenin ayakları yere basmıyordu. Misalen, evet, Yasemin Londra'ya toplantıya gider ayak Mehmet'i en yakın arkadaşıyla bastı. Neden? Senaristler pasaportunu evde unutturduğu için. Oysa, iş toplantısına gidecekseniz o çapta bir ajansın da elemanıysanız zaten pasaportunuz günler evvelinden patron sekreterinin masasında olur. Olmalıdır. Bunları da kenara koydum ama Yasemin'i psikiyatristine "Veremiyorum abi! Bu yaşa geldim kimselere veremiyorum!" diye dert yanarken görseydim, o tek bir sahneyle bile inanırdım kurduğunuz hikayenin öznesi olan kadına. Kısmet değilmiş. Hoş, geç kalmış da sayılmazsınız, işinize karışmak gibi olmasın ama araya küçük bir sahne sıkıştırın ilk fırsatta. Yasemin'in "Doktorcuğum beş senedir ahan da şu koltuğa oturuyordum biliyorsunuz ama buna rağmen kimselere vermiyordum ya, işte bir gece hiç unutmam Bora Bey ile Londra'ya gidiyordum" diye açılımlandığı bir sahne yazıverin derim.

Kısacası senaryo bu ve benzeri özensizliklerle doluydu. Teknik bir sorunu olmasa da içerik olarak haylice sorunlu ve boştu. Kalabalık açılım yapmak hikayenin renkli ve özgün olduğunu değil, senaristin tedbirli olduğunu gösterir. Berdel, kan davası, uyuşturucu ticareti, rekabet, bekaret, ihanet tekmili birden hesaplanmış formüller yumağı. Sözün özü, muhatabımız nitelikli bir hikaye değil, bol bütçeli ve bilindik formüllü bir "soap opera"dır. Açıkçası "Aşk ve Ceza"nın hikayesinin de, senaryosunun da yayınlandığı süre boyunca beni şaşırtacağını sanmıyorum. Üstelik ne yazık ki "efsane" iddiası taşıyan bir iş için kısa vadede kurulup, yazılmış gibi düz duruyordu. Misalen, "Ezel"i izlerken yazar grubunun sahiden de 1 yıl çalıştığını, bütün çengelleri planladığını ellerinde en az 26 bölüm senaryo olduğunu anlıyorsunuz. Aşk ve Ceza ise bende böyle bir his yaratmadı. O sebeple proje efsane olamayacak. Neyse.

Dizinin başrol oyuncularına gelirsek Nurgül Yeşilçay estetik malzeme olarak avantajlı bir figür ve eğer ehil ellere düşerse başarılı performanslar sergileyebilen ortalamanın haylice üzerinde bir oyuncu ama yerini bulmamış. Bekaretini evlendiği adama saklayan genç kadın hırkası için fazla şişman ve yaşlı kalmış. Murat Yıldırım'la enerjileri tutmamış. Yakışmamışlar. Nurgül Yeşilçay, babasına söz verdiği için bekaretini saklayan ve ihanete uğradığı için karşısına çıkan ilk erkekle yatan genç bir kadından çok, en az 6 yıldır evli ama ihanete uğramış ve bu sebeple karşısına çıkan ilk zararsız tıfılla yatıveren bir orta yaş kadınına benziyordu. Allah da biliyor ki hikayenin göbeğine oturan kadının daha taze olmasını ya da taze görünebilmeyi becermesini bekledim. Olmadı. Olsun. Hiç değilse bana malzeme çıktı çünkü bu proje, "efsane" gazıyla önümüze sürülmese hakkında tek satır bile yazmayacaktım.


Emeği geçen herkesin keyfi daim, projenin yolu bereketli olsun...

Böyle yani..




•• Fotoğraf, ilgili tv kanalının resmi web sitesinden alınmıştır.

.

Pazartesi, Aralık 28, 2009

Nejat İşler'e Dair...


Nejat İşler'in 1996 yılında Star Tv'de yayımlanan ve son iyi "Oya Yüce Senaryosu" olan Şehnaz Tango'da uzun saçlarıyla salındığı zamanları hatırlıyor musunuz? Beş yıl önce Atv'de parlayan 'Aliye' dizisi vesilesiyle gazetelere verdiği röportajlardan burnumuza sızan potansiyel "Independent Black Star" havalarını? Ben hatırlıyorum. Kalabalıklar adını öğrendikçe fısıltı gazetesinin de manşetlerini süslemeye başladığı o ilk zamanlarda hakkında anlatılanlara inanmıyordum. Cihangir sokaklarında, cafelerinde meslek büyüklerinin masasında her daim başı önünde uslu usul oturan, o mahçup adamın defosu ve defosundan mütevellit set huysuzlukları artık yüksek sesle dile getirildiğinde çoktan beri magazin basınının gözbebeği olmuştu. İtiraf edelim ki maaşlı paparazziler biraz da Teoman ve Nejat İşler'in peşine düşerek Cihangir Cafeleri'nin varlığını öğrendi. Neyse..

Nejat İşler başı dumanlı hallerini ilk kez Okan Bayülgen'in programına katıldığında kalabalıkların gözüne sokmuştu. Olay, PR bağlamında inkâr edilse de söz konusu programda içkili olduğunu az biraz 'ayık adam' görmüş herkes anlamıştı. İçki içince -ayıptır söylemesi- götü kaybedenler sınıfına dahil olduğum için o gece ekrana burun kıvırarak bakamamıştım. Ağzıma içemediğim için kaybettiklerimi, kırdığım insanları düşündüm. Sonra da uyudum. Unuttum. San'at ile iştigal edenlerin topluma model olma, duruş, vuruş, önden gidiş, halkı yukarı çekiş gerekliliği gibi zırvalara da kıymet vermem. Ekran ya da perdede gördüğümün bir illüzyon olduğunu bilirim ve onun arkasındaki adam ya da kadında var'olan kişilik özelliklerinin "örnek insan" kılıfına sığdırılması şartını saçma bulurum. Nefes alıp veren hiçbir canlının sırf "iyi oyuncu" olarak tanımlanıyor ya da tanımlanma ihtimali var diye "İyi huylu" olmak gibi bir sorumluluğu da yoktur. İnsan yetiştirmeyi beceremeyenler, avcuna bırakılan hayatın birey olmasını sağlayamayan keresteler de "Ama rol modelisin!" saçmalığıyla avunsun dursun.

Yetmezmiş gibi bana göre Nejat İşler, herhangi bir projesinde "iyi oynama hali"nin devamlılığını 3-5 sahneden fazla sürdüremeyen de bir oyuncudur, bunu da bir kenara koyalım isterim. Öyleyse niye laf salatası yapıyorum? Lafım kraldan çok kralcı olanlara. Haftalar önce piyasaya düşen, Ali Eyüboğlu'nun da -muhtemelen danışarak- bugün Milliyet Gazetesi'ndeki köşesine taşıdığı 'Kapalıçarşı'da işler karıştı' başlıklı haberden sonra ortalığa saçılıp, ah vah ederek "Nejat kendine yazık ediyor." diyenlere sormak istiyorum. İster yazık eder, ister kazık diker, sana ne? Bu piyasa heba olmayı taammüden seçmiş genç oyuncu kaynıyor. Sokaklar, kahveler, tek gözlü soğuk bekâr odaları, huzur evleri ve akıl hastaneleri musluk hep akacak, alkışlar her daim kulaklarını çınlatacak sanrısına kapılan irili ufaklı yıldızlarla dolu değil mi? Bu devran hep böyle dönmedi mi? Her insan evladı söz konusu olan kendi hayatı ise tasarruf hakkına sahip değil mi? Öyleyse rivayete göre "Aliye" dahil olmak üzere vazifeli olduğu her ekran setinden "bir sebeple" ayrılan, sıkılan, sorun çıkaran Nejat İşler gün gelir Erol Avcı'nın korunaklı kanatlarından ayrılmak zorunda kalırsa hayatını nasıl idame ettireceğinin hesabını da yapmıştır. Yapmamışsa da paşa keyfi bilir, bana ne? Üstelik mutfak tarihimin en kötü kıymalı karnabahar yemeğini yapmışım ve elimden çıkan yemeğin nasıl bu kadar sefil bir tadı olabildiğine hâlâ inanamamışım cinim tepemde!

Böyle yani..


•• Fotoğraf, www.idiletisim.com adresinden alınmıştır.

Gülümse, IP'ni yakaladım!


Sanal alemde serseri mayın gibi dolaşmak, önüne gelene girişmek eskisi kadar kolay değil. Çok uzun zamandır ilgili makamlara baş vurduğunuzda hem bir portal üzerinde barınan hem de münferit klavye pehlivanlarına ulaşabilmek bakkaldan ekmek almak kadar kolay, biliyorsunuz. O sebeple uzun zamandır "Ama kimliksizliğin arkasına sığınıp hakaret ediyorlar" serzenişlerine kıymet vermiyorum. Hakarete ve iftiraya uğradığınıza inanıyorsanız harekete geçer ilgili sözde sanal kimliği ensesinden yakalar, cezalandırırsınız. Bu kadar basit. Misal, en çok serzenişte bulunulan "Ekşi Sözlük" kendi içinde işlettiği sansür mekanizmasına rağmen yazarlarından biri fena halde canınızı mı yaktı? Yasal olarak hakkınızı aramanız mümkün yeter ki niyet edin.

Daha da ilginç olan sanal bir kimliğin ettiği hakaret, savurduğu iftira cezasız kalmazken, sanal bir kimliğe hakaret etmek de kimsenin yanına kâr kalmıyor. Geçen yıl, Yeni Şafak yazarı Yusuf Kaplan gazetedeki köşesinde "Avasas nickini kullanan yüzsüz" dediği için Avasas'ın açtığı davanın muhatabı oldu. Avasas nickini kullanan arkadaşımız önce "Kimlik Tespit Davası" açtı. Ekşi Sözlük yazarı 'Avasas' olduğunu ispat etti ve Yusuf Kaplan'a "Basın yoluyla hakaret davası" açtı. O yüzden "sanal kimliklerin arkasına saklanıp saydırıyorlar!" cümleleriyle haybeye mızırdanıp, harekete geçmeyenlere kulak asmıyorum, ciddiye almıyorum. Neyse.. Asıl anlatmak istediğim ise bu sözde sanal kimliklere artık sıradan insanların yani senin benim de kolaylıkla ulaşabiliyor olmamızdır. Adamlar yapmış. İnanmayan taş olsun ki tam da tepeden takıntılının yaşadığı binayı bile görüyorsunuz.

Blogunuza dadanmış sapkınlardan, mevsimsel manik krizleri esnasında nerede patlayacağını bilemeyen serseri mayınlardan, Google'a "bilmem ne" yazarak blogunuza ulaşan ve yolladığı galiz sözleri yayımlayamadığınız için blogu takıntı haline getirip yedi sülalenize sövenlerden kurtulmak için ne yapmanız gerektiğini merak mı ediyorsunuz? Buyrun buradan okuyun. Ellerine sağlık olsun ki Merope üşenmemiş, kendi tanımıyla "Anneye anlatır gibi" yapmanız gerekenleri tek tek anlatmış. Her adımın fotoğraflarını çekerek, en basit haliyle "ip" denilen nanenin nasıl tespit edilebileceğini bloguna dökmüş. Ancak "birinin maskesini düşürmeden önce yüzünü görmeye katlanabileceğinizden emin olun." atasözünü de unutmayın derim. Ah, son bir kıyak da bu çaresiz sanal pehlivanlara gelsin: Eğer dadandığınız blogda "counter" yani "Ziyaretçi Sayacı" varsa dikkatli olun, ip numaranız kayıt ediliyordur ve her an kapınız çalınabilir.

Böyle işte..


•• Photograph by Bill Curtsinger 2006

.

Cuma, Aralık 25, 2009

Unutmamalı: Mustafa Bulut


Kanal D'nin geçen sezon başlayan dizisi 'Bir Bulut Olsam' dün gece yayımlanan final bölümüyle ekrana veda etti. Ticarettir, ekrandan nice diziler gelir geçer elbette. Üzülmeye değmez, yeni işlere bakmak lazım. Hoş, perşembe gecesi zaten toplam pastanın % 40'ını Aşk-ı Memnu, %30'unu Kurtlar Vadisi alırken geriye kalan %30'un 16-17'ini alan bir dizinin yayından kaldırılmasındaki matematik gerekliliği anlamam mümkün değil. Anlasam adam olurdum. Neyse... Derdim bunu sorgulamak değil, konumuza döneyim. Mustafa Bulut, kişisel ekran tarihime adını altın harflerle yazan çok iyi tasarlanmış bir karakterdi. Yokluğunu sahiden hissedeceğim. Dizi yayıma girdiği ilk andan beri hikaye ile sorun yaşasam da 'Mustafa' ekranda göründüğü ilk andan itibaren kalbimin hızla çarpmasını sağlayan, uzun zaman sonra keyifle, zaman zaman gözlerimde yaşlarla izlediğim iyi bir karakterdi.

Yazar ekibi son zamanlarda yaratılmış en iyi erkek karakterlerden biri olan Mustafa'yı sağaltarak hikayeyi bitirmeyi tercih ettiler. İyi de ettiler. Bazı karakterler o kadar oyuncaklıdır ki kim girse içine canlanıverir ve izleyicinin kalbini çalar. Bazılarının hayat bulması için ise iyi oyunculara ihtiyacı vardır. Mustafa Bulut, ikinci türden karakterdi. Karikatür olmanın sınırında duran bir karakterdi ama Engin Akyürek onu hizaya getirdi, can verdi. Gönlüne sağlık olsun. Engin Akyürek 12 Ekim 1981 yılında Ankara'da doğmuş. Show Tv'de yayımlanan 'Türkiye'nin Yıldızları' yarışmasından kazandığımız pırıltılı bir oyuncu, yolu açık olsun. Unutmadan, aynı dizide 'Asiye' karakterini canlandıran genç oyuncu Aslıhan Gürbüz'den de gözünüzü ayırmayın derim..

Diziye emeği geçen herkesin yolu bereketli olsun.


Böyle yani..




•• Fotoğraf dizinin resmi web sitesinden alınmıştır.

.

Çarşamba, Aralık 23, 2009

Unutmamalı: Acun Ilıcalı


Bir ekran figürü olarak Acun Ilıcalı sempatik görünümlü genç bir adamdır. Hafızalarımıza adını yazdığı ilk yıllarda yedi mahalleyi gezip, dünyanın sıcak memleketlerinde yarı çıplak kızlarla röportajlar yaparak dikkatimizi çekmişti, hatırlar mısınız? Hayatının detaylarını, yükselme öyküsünü defalarca anlattı, okuduk, dinledik. Sevdik ya da sevemedik. Ancak kabul edilmesi gereken tek gerçek medya yolculuğunda başarılı bir rota çizmiş olmasıdır. Ekran eleştirisi yazdığım zamanlarda da Acun Ilıcalı ve formatları hakkında iyi niyet gözlüğümü takarak birkaç yazı yazdım çünkü yolculuğunun her aşamasını başarılı buluyordum. Bugün de aynı fikirdeyim. Ekranda defalarca denenmiş ve batmış bir Endemol formatı olan "Var mısın Yok musun?" namlı yarışmanın da bu sefer tutunma sebebinin Acun'un yarattığı pozitif enerji olduğuna inandım. Bugün de inanıyorum. Milyon dolar alacağı olduğu ve tahsilat sorunu yaşadığı halde başka kanallara gitmemesini, "ağabeyim" diye tanımladığı Saner Ayar'a saygı/ sevgi göstererek Show Tv'de kalmaya ısrarla devam etmesini de yaşlı gözlerle izledim. İhtiyarım ya, fena halde duygusallaşıyorum böyle vefa kokan hareketlerden...

Geçtiğimiz günlerde gazetelerden birine verdiği röportajda, "Reytingimi sözlükteki zavallılardan anlıyorum." demesini de talihsiz bir beyan olarak değerlendirmiyorum. Açıkçası bu tanımlama ve beyan biçimi Acun'un ağzına çok yakışmış. O değil de, umarım yaptığı işleri eleştiren insanları "zavallı" olarak tanımlayan Acun Ilıcalı, kişisel gelişimini ve dünya üzerinde kapladığı yeri yaşadığı evin büyüklüğü, kullandığı arabanın markası ile ölçmekten başkaca kriter bilmeyen diğer ham yolculara da iyi bir örnek olur. Benden size söylemesi, eğer bu şirinlik muskası abinin ve benzerlerinin yükseliş rotasını taklit etmek ister ve sergiledikleri tavırlarını örnek alırsanız, biliniz ki çapınız genişlese de o çok istediğiniz "Yıldızlar Klübü"ne üye olamayacaksınız. Belki parlak etiketler edineceksiniz ama hiçbir zaman "A sınıf" bir ekran figürü olamayacaksınız. Ve bu "sokaktan gelen başarılı çocuk" etiketi günün her saatinde canınızı çok yakacak. Bu yola baş koymaya niyet edenler, sözüm size: Paranın neleri satın alamadığını öğrenmek için Acun Ilıcalı ağabeyinizi dikkatle gözlemeniz yeterlidir.


Böyle yani..


.

Pazartesi, Kasım 30, 2009

Yerli Arama Motoru


Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu'nun mümtaz Başkanı Tayfun Acarer, yerli arama motoru kurulmasına yönelik çalışmaları 2010 yılında tamamlamayı hedeflediklerini açıklamış. Medya günlerdir bu haberi yazıyor. Doğar doğmaz nüfusuna e-mail adresi eklenecek olan yeni nesili kenara koyarsak, Tayfun Acarer ‘Youtube’ ve ‘Google’ başta olmak üzere mevcut arama motorlarının yabancı kaynaklı olduğunu hatırlatarak, “Bu nedenle, internet yoluyla yapılan her türlü haberleşme yabancı ülkelere gidiyor, oradan geri geliyor. İşin bu açıdan bir güvenlik tarafı var.” diye buyunmuş. Sayın Acarer'in anladığı güvenliğin yolu sakın ola sansürden geçmesin? Baktınız yasaklar, site kapatmalar yeterli olmadı, cin gibi çocuklar gerekirse DNS değiştirip yine de giriyorlar yasakladığınız sitelere, o zaman çözümü kendi kontrolünüz altında "ne aranıp ne bulunacağına" müdahale edebileceğiniz bir arama motoru kurmakta buldunuz, öyle mi? Kulbunu da "güvensizlik" olarak buldunuz. Google, kökü dışarda bir oluşum ve güvenli değil. Vatandaşın yazdığı her elektronik posta Amerikalıların önüne gidiyor da o halde niye sizin önünüze gelmesin? Tebrik ederim. Şeytanın bile aklına gelmezdi.

Bu haberin alt yazısı ise "Gariban halkı yine korkutarak deveyi hamuduyla götürmenin hazırlıkları başladı." olmalıydı. BTK Başkanı ve akıl vericilerinin ağzını sulandıran Türkiye'den aldığı reklamlara karşılık Google'a kesilen 71 milyon liralık vergi cezası olabilir mi? Yerli bir arama motoru oluşturarak pastayı iç etmeyi ve kimin hangi sitelere ulaşıp, hangilerine ulaşamayacaklarını da kontrol etmeyi düşünmüş olabilirler mi? İmkansız mı? Bilmem. Bana o kadar da imkansız gelmedi ama düşüncesi bile korkutucu geldi.

Böyle yani..





.

Cumartesi, Kasım 14, 2009

Ömre Bedel Yumruklaşmalar



Ezel ebed anlatılan bir cehennem fıkrası vardır, bilmeyen var mı? Yoktur. Hani, cehennemi ziyarete giderler de bütün ülkelerin kazanı kaynamakta, kazanların içindeki insanlar can havliyle dışarı fırlamaya çalışmaktadır da bir tek benim mümtaz memleketimin kazanına huşu içinde bir sessizlik sinmiştir. Hah, o fıkra vesilesiyle geçtiğimiz günlerde basına yansıyan "Ömre Bedel" dizisinin setinden yükselen kavga seslerini yorumlamak geldi içimden. Daha doğrusu yükselen sesler içimi acıttı. Ömre Bedel, Gold Film'in 'Fox Tv' için ürettiği yeni sezonda başlayan projesinin adı. Murat Han, Begüm Birgören ve Mehmet Ali Nuroğlu'nun başrollerini paylaştığı diziyi Nihat Durak yönetiyor, Deniz Akçay ve arkadaşları yazıyor. (Fox'un resmi sitesindeki künyede sadece Deniz Akçay'ın adı var, diğer arkadaşlar jenerikte yazıyordur. Jenerik yakalayabilirsem onların da isimlerini eklerim.) Ömre Bedel, Fox'un izlenme oranlarına göre total'de oldukça yüksek skor yakaladı. Üçüncü bile oldu. Yani başarılı bir proje, emeği geçen herkesin ellerine sağlık.

Nihat Durak bu sezon ekrana veda eden 'Son Bahar'ı geçen sezon sonunda bırakmıştı. Geçen sezon boyunca 'Son Bahar' için yazdığım her eleştirinin istisnasız övgü alan tek teknik ismiydi. Diziye, daha doğrusu hikayelere katkısı tartışılmayacak, iyi bir yönetmendir. Aslen de hikayeci olduğu için elindeki oyuncuyu ve hikayeyi 'severse' cilalamayı başaran, hikayenin ve oyuncunun başarısını yönetim becerisiyle perçinleyebilen, parlatan nadir yönetmenlerdendir. Hiç tanımam, yolda görsem elimle gösteremem (çünkü ayıp) ama çok kıymet verdiğim ekran emekçilerindendir. Ancak Nihat Durak'ın işine titizlendiği için de zaman zaman çalışma şartlarını zorlaştırabildiği, huysuzlandığı da dillere destandır. Murat Han ise Abdullah Oğuz'un unutulmaz filmi 'Mutluluk'ta dikkatimizi çekmiş, o dakikadan sonra ve henüz perdede ya da ekranda ilginç bir tipleme, performans gösterme şansını yakalayamamış lakin nazarımda çalışarak yaşlanırsa iyi oyuncu olmaya aday genç bir adamdır. Tanımam. Amerikalardan kalkıp memleketimize geldi. İyi bir eğitim aldığı, kendini oyunculuk anlamında ehil olmaya adadı, çalışkanlığı da kulağımıza gelen fısıltılar arasındadır. Fısıltıya da gerek yok, Uyanık Bar'a konuk olmasından vefa sahibi, arkadaşlığa önem veren "iyi" bir adam olduğunu da anlamıştım.

Açık söylemek gerekirse gazetelere yansıyan 'Sette Yumruklaşma' haberine prensipte şaşırmadım ama, çok üzüldüm. İki gündür bu haber sebebiyle bir yazı yazmak istiyordum. Çünkü iyi giden bir projenin içinde huzursuzluk olması önünde sonunda maalesef o işin kaderini etkiler, biliyorum. Yazılanlara göre, Murat Han ve Nihat Durak bir süredir gerginmiş. Ömre Bedel'in ilk bölümünü izlemiştim sonra fırsat bulup bakamadım. Olaylar nasıl geliştiyse gelişti, sonunda basına kadar yansıyan bir tartışmanın fitili ateşlendi. Medyaya yansıyan bu tatsız olayların abartılmış olduğuna samimiyetle inanmak istiyorum. Aksi halde kıymet verdiğim iki adamın gönül hanemdeki yıldızlarının pırıltısı mahzunlaşacak. Film ya da sinema setinin patronu yönetmen ise nazarımda da görevi tebasını korumak, gözetmek ve onları kanadının altına almaktır. Oyuncunun da çapı kaç olursa olsun yönetmene sesi yükselmez, eli kalkmaz. Kalkmamalıdır. Yorucu bir tempoda her hafta 90 dakika iş yetiştirmek herkesin sinirlerini bozar. Ancak Murat Han'ın 2 ayrı projede yer alarak sinirlerinin 'Ömre Bedel' setinin çalışanlarına göre iki kat hırpalandığı da benim için makbul gerekçe değildir, bunu da kenara koyalım. Murat Han'ın aile terbiyesi almış pırıl pırıl genç bir adam olduğuna, bu sebeple de Nihat Durak üzerine çıkıp tepinse, yerden göğe kadar haksız bile olsa ses çıkarmayacağına, olası tahammül ve terbiye sınırlarını aşan bir sorunu olursa da yapımcı ile çözmeyi seçeceğine şiddetle inanmak istiyorum.

Yönetmen- Senarist, Senarist- Oyuncu ve çeşitli kombinasyonlarla vücud bulan benzer türde çekişmelerden hiçbir zaman hayırlı sonuçlar çıkmamıştır. Her zaman asıl kaybeden proje ve onun emekçileri olmuştur. Benzer çekişmelerde, özellikle de iş yapmaya başlamış, parlamış bir projenin görünen yüzü olmadığı ve kamu nazarında "oyuncu"dan her daim birkaç adım geride durduğu için önce yönetmenler harcanmaya çalışılır. Kimi yapımcılar da bu tongaya düşer. Ancak elinizde çok sağlam bir hikayeniz varsa yani sac'ayağının biri topal değilse, atarsınız yönetmeni kimi getirsen işi çeker. Kabul edelim ki Ömre Bedel'in bu derecede parlak, şeytanın bile aklına gelmeyecek çapta ilginç bir hikayesi yok. Yönetmenin sahiden de bu projenin başarısındaki payının büyük olduğunu kabul etmeyen taş olur. Eğer olur da ömre bedel yumruklaşmaların sonunda sahayı terkeden Nihat Durak olursa ve yerine aynı çapta bir başka yönetmen getirilmezse olacakları düşünmek bile istemiyorum. Gönül ister ki, araya hatırlı bir "Ağabey" girsin ve yönetmenle oyuncusunu uzlaştırsın, barıştırsın. Murat Han, bulunduğu nokta itibariyle "geçimsiz adam" damgasının kariyerine vereceği zararı görmezden gelmesin, ciddiye alsın. O set bugün 40 kişiden ibaret ise yarın o setin çalışanları en az 20 ayrı sete dağılıp çalışmaya başlayacak. Ve asla unutmasın bu piyasa 'huysuz oyuncu' damgasını yemişler mezarlığıdır, piyasanın jön eksiğine asla güvenmesin. Yönetmen de vakit bulursa kendiyle hesaplaşsın. Her ne olursa olsun, neticede gencecik bir adamı neden idare edemediğini sakin kafayla bir kere de hatırım için düşünsün. Gold Film de ikidir nazara geliyor, bi fakire sadaka versin.

Velhasılıkelam iş yürüsün, benim gibi dış kapının itleri de ürüsün, dursun.

Böyle yani...

Perşembe, Ekim 08, 2009

Magazin Terörü


Timuçin Esen, bu sabaha karşı uğradığı medya teröründen kafasında 12 dikişle kurtulmuş. Buna kurtulmak denirse... Kalabalıkların önce "Gönül Yarası" adındaki sinema filmiyle sonra da Kanal D'de yayımlanan "Hırsız Polis" dizisiyle tanıdığı oyuncu dün gece sabaha karşı, bar çıkışında görüntüsünü almak isteyen magazin muhabirleriyle ters düşünce bugün ana haber bültenlerine kapak oldu. İçler acısı görüntülerine bakamadım bile. Geçmiş olsun. Şahsen Esen'e yaşatılan bu tacizden dolayı utandım. Yüzüm kızardı. İçim acıdı. Gözlerim yaşardı. Ancak perşembenin gelişi, sahiden de çarşambadan belliydi. Hafta başında gazetelerde Timuçin Esen'i yine bir sabah eğlencesinden dönerken yanında kafasına örtü geçirmiş bir hanımefendiyle gördüğüm anda, düğmeye basıldığını az çok piyasa görmüş, iki gram racon bilen herkes gibi ben de anladım. Esen'in etrafında bir tane aklı başında adam yokmuş ki onlar anlamadılar. Yani Esen'in başını yakan biraz da bu özel durumu oldu. Oyuncuların da insan olduğunun unutulmaması gerektiğine inanıyorum ve en basit yaşamsal haklarından bile tecrit edilerek nefes almaya zorlanmalarına sonuna kadar karşı çıkıyorum. Ancak kafası kapalı bir kadınla görüntülenen adama da, "Abi sinek gibi götüne yapışacak şimdi bu magazinciler, gel başka bir yerde iç ya da kıçını kır evde otur. Hiç değilse üç-beş gün için görünme ortalıkta. İçecek mekan mı yok bu ebesini siktiğimin İstanbul'unda?" demesi gereken birileri olmalı. Timuçin Esen de etrafında benzeri söylemler üreten kimi insanlar varsa, o seslere kulaklarını tıkamamalı.

Maalesef kimi insanların sıradan olana göre daha dikkatli ve kapalı yaşamak zorunda olduğu göz ardı edilmemesi gereken hassas bir gerçektir. Elbette Esen'e uygulanan bu polis- medya tacizini lanetliyorum. Tek derdi bir an evvel güvenli evine gitmek olan bir insanı bu hale getirenlerin insan olması ne acı. Sırf bu sebeple de Esen'in şuurunu kaybedecek kadar içmesini de içinde bulunduğu konum sebebiyle doğru bulmuyorum. Af buyurun amma bu anlamda özgürlüğünü ve ruhunu kiraya verenler şeytanla imzaladıkları anlaşmanın her maddesine riayet etmek zorundadır. Tiksinerek kuruyorum bu cümleleri ama tiksintim gerçeği gölgelemeyecek. Medyaya patlayanlar, muhabir tacizine uğrayan, pırıltılı hayatın getirisi olan terörden müşteki olanlar biraz da dönüp kendilerine bakmayı ve günah çıkartmayı öğrenmelidir. İçen sıçan, zamparalık yapan, yaşamın sunduğu nimetlerden yararlananların sayısı sadece gazetelere kapak olan 3-5 oyuncudan, işadamından velhasılıkelâm top yekûn bu popüler isimlerden mi ibaret sanıyorsunuz? Tarlabaşı sokaklarında taş sektirme peşinde koşarsan, sokaktan kaldırdığın üç tane pancar motoru şehrin göbeğinde mukim 5 yıldızlı bir otele park etmeye kalkarsan, elinin yettiği her kadını/ erkeği yaş haddi uygulamadan sırf iktidarını kullanarak düdükler sonra da şehir efsanesi gibi anlatır durursan ve ağzın hariç diğer bütün deliklerinle içki içersen; gün gelir seni avlarlar, kim olduğunu umursamazlar ve canını yakarlar. Acıtır ama gerçektir.

Yukarıda verdiğim her örnekten bağımsız ve alakasız olarak Timuçin Esen'in işbu iğrenç oyunun kurallarını kafasına atılan 12 dikişle, sokaklarda sürüklenerek, elleri kelepçelenerek göz altına alınma pahasına ve bu kadar acıtılarak, örselenerek öğrenmek zorunda kalmamasını dilerdim.

Böyle yani...





••
Yevgenizamyatin/ Haziran 2009 Şişli- "Film is not dead"

.

Cuma, Eylül 25, 2009

Ring a ding ding


Sex and The City'nin 64. bölümünün de adı: Ring a ding ding... Aidan'dan ayrılan Carrie oturduğu evi boşaltmak ya da satın almak zorundadır. Hatırladınız mı? Dün akşam tekrar yayımı vardı Digitürk'te, oturup izledim. Sex And The City ve Cosby Show'un eski bölümlerini izlemeye doyamayanlardanım. Özellikle de Bill Cosby ve ailesinin yaşadıklarına bugün de yarın da, sonsuza kadar gülümsemeye devam edeceğimi biliyorum. O kadar sağlam yazılmış. Neyse. konumuza dönelim. Carrie, oturduğu evi satın almak için kredi kullanmak ister. Fakat son derece mat görümen mali durumu sebebiyle banka tarafından kredi kullanması uygun bulunmaz. Eski ve gedikli sevgilisine akıl danışır. Mr. Big, ön ödemeyi yapabilmesi için 40 bin dolar borç vermeyi teklif eder. Carrie de her zamanki gibi yemez içmez durumu arkadaşlarıyla tartışır. Nasıl oluyordur da şehrin en yetenekli köşe yazarı şıkışınca kelime başına 4 dolar 55 cent'e iş bulabiliyordur da kıytırık bir evi satın alacak parayı biriktiremiyordur? Sorunun cevabı el birliğiyle bulunur: Ayakkabılar!

Şıpın işi bir hesapla Carrie'nin ayakkabı mezarlığında en temizinden '40 bin dolar' gömülü olduğu ortaya saçılıverdi. Anında benim de zihnimde bir hesap makinesi harekete geçti. Ne basit bir hesap. Her şey nasıl da ortada duruveriyor değil mi? Farklı ölçülerde zuhur etse de, ayakkabı satın alma çılgınlığı denilen ve her kadının hayatının bir döneminde içine düşebileceği o dipsiz kuyunun varlığı yadsınamaz bir gerçek. İster kenarından geç, istersen çivileme atla ama inkar etme. 'Benim böyle bir zaafım yok' diyenleri kenara koyuyorum. Raflara, odalara nihayetinde de evlere sığmayan ayakkabı dağından mamül tek servetini keyifle seyredenleri muhatap alarak lafıma devam ediyorum. Tedavi oldum, hepinize tavsiye ederim. Hele de "ay ben kaçık mıyım ayakkabıya bin dolar vereyim!" diyerek semt pazarlarını gezip, kıyı köşe arayıp bulduğu tuhaf ayakkabı dükkanlarından üç- beş kuruşa satılan o ucuz ayak kaplarına sahip olarak sözde nefsini köreltenlerdenseniz, hemen tedavi olun. Aksi halde kaybettiğiniz tek şey para olmayacak, yetmezmiş gibi ayak sağlığınızı da kaybedeceksiniz.

Sıradaki şarkı Frank Sinatra ve Sammy Davis Jr'dan, bizim için geliyor: me and my shadow!




Hepimize keyifli bir hafta sonu tatili diliyorum.




.

Cuma, Eylül 18, 2009

Birini sevdim...


Allah da biliyor ya, kimi şuursuzların pasladığı 'Can Boğaz'dan gelir' topuna çıkmaya hiç niyetim yoktu. Can Dündar'ın içine düşürüldüğü durumu bu akşama kadar yüzümü ekşiterek izledim. İncindim bile. Kalem sahibinin okuyucusuna karşı yarattığı kimliğinin gerçek hayatındaki adımlarıyla yargılanmasından ezel ebed tiksinirim. Çünkü Ayşe Özyılmazel'den tutun da, Hasan Pulur'a varana kadar medyada yazı çizi işiyle iştigal eden herkesin özenle seçilmiş, ince tasarlanmış 'müstear kimlik'lerini giyinerek kalem oynattıklarına inananlardanım. Bunu bir kenara koyalım.

Sahnenin pırıltısı önce sahnede olanın gözünü kör ederse, ayar hepten şaşarmış. Can Dündar, kendi internet sitesinde söz konusu elim durumla ilgili bir açıklama yayımlamış. Bu tuhaf savunma yazısının içinde barındırdığı ana fikri "hesap vermem gereken yere hesap verdim zaten de teklifi kabul etseydim bu fotoğraf yayımlanmazdı." olan bir takım cümlecikleri okuyunca edep sınırlarını zorlayan kirli zihnim aniden uyandı.

Kendi kendime şu soruyu sordum: sayın dündar, gerekli makama, gerekli açıklamayı olay basına düşmeden ne kadar zaman önce ve nasıl yaptı acaba?

"Canım eşim, birini sevdim. Bakarsın bugünlerde öpüşürüm, möpüşürüm önceden haberin olsun." mu dedi?
ve
"Canım sevgilim, biliyorsun inanmadığım bir kurumun içinde 17 senedir duruyorum. Şu gazetenin teklifini de geri çevirdim. Yolda belde öpüşmeyelim bakarsın gazetelere patlarız. Az daha sabır." dedi mi?

Ve dahi olur da boşanır, yeni sevdiği kadınla evlenirse (aksi olursa iki dişimi kırar boğazın serin sularına atarım) söz konusu kuruma karşı aniden kazandığı inancı açıklayan uzun bir yazı da yayınlayacak mı?

İçinde bulunduğu durumdan müsterih olan, susar. Konuşmaz. Gerekçe savurmaz. Açıklama yapmaz. Yok saymak en iyi cezadır haddini aşanlara. Madem gerekli yerlere hesap verdin ve için rahat, o zaman sen susacaksın. Susacaksın ki utanmayı öğrenelim. Susacaksın ki üçüncü kişiler olarak bu durumdan tek kazancımız önümüze servis edilen boku iştahla kaşıklamak olsun.


Böyle yani...


.

Perşembe, Eylül 17, 2009

Erkek aldatır mı?


Aldatır. Çağın virüsü muamelesi yapıyan bu sorunun tek eylemlik cevabı da neden tiksintiyle karşılanır bir türlü anlamam. Erkek aldatır. Kadın da aldatır. İnsan aldatır çünkü. Can Dündar yani kadınların son romantik kalesi de bulvar gazetelerine malzeme oldu ve ipliği pazara dökülerek yıkıldı. Can Dündar'ın, genç bir kadınla öpüşürken yakalandığı fotoğraf kareleri yayımlandı. Görmüşsünüzdür. Can Dündar da karısını aldattı. Duymuşsunuzdur. Eyvah! En son, İclal Aydın mı, Bab-ı Ali'nin kendinden olanı kolladığını sandığı için dertlenmişti? Evet. Hatırlıyorum. Gazeteci bir arkadaşına ilişkisiyle ilgili bir tanım yapıvermişti, medyanın kendinden olanı kollayacağına dair eski bir kuralın işlediğini zannederek. Ertesi gün, arkadaş arasında tanımlanan sürmanşet girmişti gazete sütünlarına. Gamzeli pişti. Kısacası yanılmıştı. Oysa medya, "Basın ahlakı" isimli antik eseri yakalı, içeriğini de unutalı çok oldu. Niyetim, medya dünyasının kendinden olanı kollamayarak gözünü kırpmadan kurtlar sofrasına atışının ahlaki boyutlarını tartışmak değil. "Erkek aldatır mı?" sorusuna verilecek makul bir cevabın peşindeyim.

Erkek aldatır. Aldatmayan erkek, gerçek hayatta var olmayan erkektir. Her erkek birgün aldatacak, her kadın bir gün ihaneti tadacaktır. Eğer birlikte olduğunuz erkek tarafından hâlâ aldatılmadıysanız ya ilişkiniz çok yenidir ya da şartlar ve tesis (yeterli para, doğru zaman, sağlam mekan, gerekli iktidar, keyfine uygun kadın, vs.,) müsait değildir. Her erkek aldatır çünkü ona bu yasak meyvayı sunan, yaratılmış türlerin en oyuncu, en korkutucu ve en zehirli üyesi yani kadındır. Bu nedenle "kocam beni aldatmaz", "sevgilim başkasına bakmaz" çeşnili söylemler geliştirerek komik olmayınız. Aldanırsın, aldatılırsın. Mesele bu kadar basit. Önümüze bakalım. Gözümüzü gerçek hayata açalım. Hırs, intikam, kuyruk acısı, kaybetmenin dayanılmazlığı kılığına saklanmış türlü biçim yaşamsal gerekçeler yolunu gözlüyor. Şimdi ne yapacaksın?

Birlikte olduğu erkeğin aldatmayacağını iddia edenler acilen müdüriyete müracaat etsinler.

Böyle yani..


.

Çarşamba, Eylül 09, 2009

Riva'da Modern Soğukoluk


İstanbul'da sahte bir BBG Evi ortaya çıktı, haberlerde duymuşsunuzdur. İki ay önce memleketimin gazetelerinden birine verilen ilana başvuran 9 genç kız, televizyonda yayımlanacak bir reality showa katılacaklarını zannederek son derece donanımlı bir villaya kameralar eşliğinde kapatılmışlar. Kızların cep telefonları da kural gereği toplanmış, dış dünya ile irtibatları kesilmiş. Zaman içinde olaya uyanıp evden çıkmak isteyenler olduğunda da imzaladıkları sözleşme burunlarına dayanmış ve "ödeyin 50 bin lira ceza senetini gidin" demişler. Eğer haber doğruysa içlerinde reşit olmayan kızlar da varmış. 15 yaşındaki kızlarına ulaşamayan bir aile sayesinde bu şık skandal patlatılmış. Söz konusu aile, yapımcılara ulaşamayınca durumu jandarmaya bildirmiş. Yapılan baskınla kızlar kurtarılmış.

Lüks villada yaklaşık iki aydır kapalı tutulan kızlar zulm gördüklerini, şiddete maruz kaldıklarını beyan etmişler. Kızlar hemen her odası kameralarla donatılmış villada zaptedilirken bir yandan da kayıt altına alınan görüntüleri internet üzerinden kontör karşılığında satılıyormuş. Baskın görüntülerinde evin duvarları kızların her birinin dev boyutta posterleri (dammy) ile donatılmıştı. Villa gayet lüks döşenmiş. Etraf pırıl pırıl, bolluk bereket akıyor villanın içinden bahçedeki yarı olimpik havuza, anlayacağınız prodüksiyon çok sağlammış. Bu haberi izlerken tuhaftır kendimi gülümserken yakaladım. İşin daha da tuhafı villaya kapatılan kızlara üzülemediğim gibi kandırılmış olduklarına inanmadım bile. Vicdanım o kadar kirlenmiş ki kendimden utandım. Kızlar, tek tek ya da topluca medyaya düştüklerinde işin aslını astarını öğreniriz. Birkaç güne kadar sözde yapımcılar da konuşmaya başlar, böylece durum aydınlanır.

O değil de, çok zaman keşke bir çocuk doğursaymışım diyorum. Misal 16 yaşında bir kızım olsaydı ve bir sabah karşıma dikilip, "anne ben bebege evine girceem" deseydi, o anda nasıl bir tepki vereceğimi hiçbir zaman bilemeyeceğim. Çok sinir bozucu bir merak bu!


Böyle yani..


•• Amy's Gourmet Apples

.

Pazar, Temmuz 05, 2009

Dokununca dağılan*



Son olarak Tuna Kiremitçi ile evlenerek gündeme gelen, aynı şahısla boşanması bir türlü gündem işgal edemeyen köşe taşımız İclal Aydın, uzun aradan sonra yine kendinden bahsettirmeyi ve bana en az iki yazısını daha okutmayı başardı. Gamzeleri mimli, Ayşe Arman'ın Gültepe şubesi gibi yazıp çizen köşe yazarı kızımızı fikirlerini alaturka, tavrını bayat ve içeriğini lüzumsuz bulduğum için okumuyorum. Ancak onun yazmasını da eleştirmiyorum. Neticede özgür bir ülkede yaşıyoruz. İşgal ettiği alan çalıştığı gazeteye santimetre hesabıyla bir kazanç sağlıyorsa, ne ala! Kim ne ve nasıl istiyorsa yazar, bana ne? Parayı veren düşünsün. Öyleyse burada ne işi var diyorsunuz? Çünkü son yazdıklarının olabildiğince geniş bir çevre tarafından okunmasını istiyorum. 30 bin gazeteden, 20 bin ekşi'den üç-beş okur da benden, maksat katkı olsun, fikirleri yayılsın. Buyrun...

Pazar rehavetimin son demlerinde elim "Ekşi Sözlük"e gidince sol pencerede adını ve parantez içinde hakkında o an itibariyle 57 yazı yazıldığını görünce "Allah esirgesin!" endişesiyle başlığı tıkladım. Böylece günüme sızmış oldu. Bu kadar bulaşmışken malum duruma sebep olan yazısını da mecburen sonuna kadar okudum. Aydın kızımız, MJ hakkında evvelce yazdığı "Dokununca Dağılan..." başlıklı yazısının çıkardığı gürültüye istinaden bir savunma kaleme almış. Gürültü? Meğer Mj fanları ekrana çıkıp protesto etmişler. Haddizatında bir köşe yazarına şikayet etmişler o yazar da kızımıza köşesinden değnek sallamış. Neler olmuş memlekette bihaber yaşıyoruz. İşbu sebeple hanım kızımız da kendini ve fikrini geliştirme, yeniden zikretme ihtiyacı hissetmiş. İtirazlarını, karşı argümanlarını bir güzel listelemiş. Tansaş listesi yapar gibi madde madde yazı yazmak hiç sevmediğim bir anlatım tavrıdır. Küflü. Üstelik tepeden tırnağa üslup zaafı. "Kıt zekalısınız, belki madde madde okursanız anlarsınız konuyu" demek kadar eski moda bir ayar biçimi var mı? Yok. Olsun.

İclal Aydın daha ilk maddeden itibaren topu taca atmış ve peşinen "Ben on numarayım ama siz okuduğunuzu anlamıyorsunuz" klişesine yapışmış. Bu saatten sonra diğer maddelere de gerek yoktu, düzünü anlamayan sıralısını da anlamaz. Boşu boşuna yazma değil mi? Ama olmaz. Yazmalı. Çünkü amaç okurun bir durumu anlaması değil, yazar burada kendini savunacak ve öfkesini dağıtacak. Yazının ikinci maddesi tam bir gaflet şahikası, aynen aktarıyorum.

"Fan club üyeleri Fan’ı oldukları ünlüyü savundukları kadar eğitim haklarını, sağlık haklarını ve demokratik haklarını savunsalar burası bambaşka bir ülke olurdu."


O değil de ben asıl bu kızımız günlük yazılarını yazıp bitirdikten sonra müdürüne yollamadan önce kime okutup fikrini, kalbi onayını alıyor onu merak ettim. Bana o isim/ler lazım. Sorun onlarda. Misal bana okutuyor olsaydı, üzerine tek laf etmeye bile değmeyecek kadar çocuksu bu savunma cümlesi karşısında okumayı bırakır ve "İclalcim, istersen bu seferlik köşende ıspanaklı beze tarifi ver, bu yazıyı da ertele biz seninle iki tek atıp, azıcık sohbet edelim." derdim. Sonra da kuşlardan, böceklerden bahisler, vakit kazanırdım. Sonra da görüşmeyi keserdim. Zira bu fikrin tedavisi çok uzun yıllar alır, ben de ehli nûr değilim. Gönüllü olana Allah sabır ihsan eylesin.

Son olarak, okuduğunu gayette iyi anlayan bir adem evladı olarak İclal Hanım'ın dokununca dağılan yazısını da tavsiye ederim. Keşke sonradan gaza gelip, post'acemi bir tavırla gerdan büküp fikrini incitmeseymiş.



Hepimize iyi bir hafta diliyorum...



*
İclal Aydın'ın 27.06.2009 tarihli köşe yazısının başlığıdır.


•• Carlo Allegri/ Getty

Pazar, Mayıs 31, 2009

İnsan karpuz almak için etiler'e gider mi?


Bazen sadece şöhretli isimlere yakın durabilmek, sıradan insanlarmış da öylesine serpiştirmişsin sokağa köşeye gibi uslu usul oturup dururlarken aralarından geçip gitmek için mi bu muhite taşındığımı merak ediyorum. Bende bitmek tükenmek bilmeyen bu "pırıltı" merakı nedendir sizce? Çocukluğumda attığım her adımda mutlaka bir şöhret akrabası ile karşılaşırdım. Haylayf denilen plajın kumları ağzıma burnuma kaçarken bile yanı başımda dikilip duran, serilip güneşlenen ve bir şöhretin akrabası olduğunu iddia edep ipsiz, gelir beni bulurdu. Her yaz ve her kış ve her an... Sadri Alışık'ın kızı, Nebahat Çehre'nin oğlu, Ajda Pekkan'ın kızkardeşi, Behiye Aksoy'un ablası olduğunu iddia eden insanlarla çevrili olurdu etrafım ya da boka gelen sinek gibi beni bulurlardı. Çok küçükken sadece bir kez bu iddialardan birini çürütmek için ağzımı açmış, "Yaa pışık! Bok kızısın... Onun bir tane oğlu var, adı da Kerem!" demiş, o küçük kızı ağlatarak kaçırmış ve annemden bu vesileyle okkalı bir sopa yemiştim. Ders oldu. Dersimi aldım ve bir daha kimsenin hayali akrabalık ya da tanışlık hissiyatına karışmadım.

Gözünü, bir zamanların moda deyimiyle gazino kulisinde açmış, zamanın okkalı şöhretlerinin her birinin kucağından hoppacık eylemi marifetiyle geçmiş ama bu samimiyet ve yakınlıktan nedense hiç hoşlanmayan, tek bir kare şöhret eşlikli hatıra fotoğrafı olmayan, adına imzalanmış tek bir hayran fotoğrafı bulunmayan bir çocuk olarak, yetişkin zamanlarımda mesleki kariyerimi olanca uzağında planladığım bu pırıltılı hayattan koşarak kaçtıysam da, başarılı olamadım. Zaman, her anlamıyla, beni bu pırıltının tam da ortasına ittirdi. Kimbilir, belki de doğrudur ve anaların kaderi kızlarına çeyiz oluyordur. Niyetim, hayat rotamın karmaşasına mistik bir çözüm yüklemek değil. Her molada, engel olamadığım bu gidişatı elbette bir zamandır düşünüp duruyorum. Ama asıl niyetim, pazar keyfimi kaçıran bir köşe yazısından bahsetmek. Daha doğrusu tek bir cümleden bahsetmek ve o cümleden yola çıkarak bir "aidiyet" muhasebesi yapmak istiyorum.

Beni düşüncelere gark eden bu hanım yazarımız pazar köşesinde yaklaşık olarak 3 yıl önce, "artık çivisi çıktı boş gezen entel yatağı oldu burası"* diyerek tanımladığını Cihangir'den ilk fırsatta kaçarak, Bebek'e taşındığını anlatıyordu. Kaçarak huzuru bulmuş mu? Hayır. Sonuç, tam bir hezimet. Yazarımız Bebek'in önlenemez yükselişi ve pırıltının doğal sonucu olan geçici ya da kalıcı ikametçilerinin yarattığı "kimlik deformasyonu"ndan da, semtin piyasa olma halinden de şikayetçi olarak devam ediyor uzun yazısına ve şikayetçi bir ruh haliyle bitiriyor. Yazının taşıdığı lüzumsuz kibirden, şikayetlerini tetikleyen kişisel burnu büyük söylemlerinden de rahatsız olmadım dersem, yalan olur. Bu kafaya muhitsel huzur haram, benden söylemesi. Neyse...

Başımı gazeteden kaldırıp, çayımdan bir yudum daha alarak kendi kendime sordum: Ben neden taşındım bu semte? Önümdeki masada oturan sinema yıldızlarına, arka masalardan birine yerleşmek üzere kapıdan içeri giren genç şarkıcı adayına, kapının önünden geçip giden oyunculara baktım bir süre. Kasapta karşılaştığım taze jönü, eczanede selamlaştığım orta yaşlı oyuncuyu, market kasasında sırasını kaptığım yakışıklı yönetmeni hatırladım. Boş gezen entel arandım, hafta arası yeniden bakınmaya karar verdim ve cevabı buldum. Sanırım önlenemez derecede derin ve kemikleşmiş bir şöhret merakım var. Öyle olmasa Kalyoncu Kulluk'da doğmuş, Aynalı Çeşme'de büyümüş, 18 sene boyunca Etiler'de oturmuş ve yaşlanmış bir insan, üstelik boş gezinmeyen entel insanlar oluk oluk kaçarken bu semtten, neden Cihangir'i seçsin yaşamak için?

İlk sebebim dizginlenemez şöhret merakımsa, itiraf etmeliyim ki ikincisi de nispeten ucuz bir semt olmasıydı. Bütçeme ve yaptığım işin ihtiyaç duyduğu ulaşım kolaylığı gereğine (ve şimdi anlatmayacağım kişisel bir-kaç sebebi kenara koyarsak) göre, seçeneklerin arasında yaşayabileceğim en ucuz semt Cihangir'di. Taşındım. Elbette Aynalı Çeşme'ye de dönebilirdim. Haddizatında epeyce gezindim eski sokaklarımda ama, içime sinen bir ev bulamadım. Bulduklarımda da kötü anılarım vardı. Bitli Nimet'lerin eski ahşap evini yıkıp betonarme bina dikmiş adamın biri oturabilir miyim ben o evde? Oturamam. Halil Amca'nın yüksek tavanlı, 5 odalı, porselen kapı tokmaklı dairesi boştu, içim almadı. Ömrümün kalanını çocukluk aşkım Orhan'ın camına bakarak ve o camdan hiç ayrılmayan Feridun Amca'yı hatırlayarak geçirmek istiyor muyum? Hayır. O zaman Aynalı Çeşme'ye dönmek istemiyorum, dedim.

Başka semtlere de baktım. Kısa bir süre "Şişli" deneyimi yaşadım. Nişantaşı, Teşvikiye, Maçka, Osmanbey, Pangaltı, Kurtuluş gibi semtlerle kan uyuşmazlığı yaşayacağımı anladım, onları eledim. Karşı yaka ise, benim için daima "yazlık" bir ruh ruh taşıdı. Hiçbir zaman "karşı"da yaşayabileceğime, zaman zaman da İstanbul'a inebileceğime ikna olamadım. Bu sebeple oraları düşünmeden eledim. Doğma büyüme bu yakalı, üstelik anne tarafı temiz 500 yıldır, baba tarafı 5 kuşaktır Pera'lı bir ailenin son ferdi olarak çocukluğumun geçtiği yerlere geri dönmeyi hevesliyordum ama, aklımda hiç Cihangir yoktu. Beni tanıyan bir-iki yakın dostumun da, "yapamazsın sen burada" uyarısına rağmen Cihangir'e taşındım. Yıllarca çeşitli vesilelerle gidip geldiğim, vakit öldürdüğüm, gezindiğim Cihangir'de ikametimin ikinci ayını bitiriyorum ama hâlâ kendimi misafir gibi hissediyorum. Sanırım kendimi "buralı" olarak tanımlamam için en az 20 yıla daha ihtiyacım var.

Sohbet esnasında birileri cümlesine, "bizim buralar" diyerek başlarsa, benim aklım Etiler'e gidiyor, kendimi oraları düşünürken buluyorum. İş için yolum her düştüğünde Etiler girişinden girer girmez özlediğimi hissediyorum. Sokaklarındaki değişikliğe, yeni açılan ya da kapanan yerlere, alışkın olduğum esnafa hasretle bakıyorum. Cihangir'de yaşarken kendimi Balık Pazarı ile avutuyorum. İki aydır burada yaşıyorum. Kasabım, bakkalım, güven duyduğum taksi şoförleri, kuaförüm, manavım, fırınım yani tanış olduğum her şey Etiler'de. Buralardan alışveriş yaparken oraları özlüyorum. Geçen gün o kadar hüzünlü gözlerle uzatmışım ki parayı manav Adnan, "Abla, telefon et biz getiririz siparişini" demek zorunda kaldı. İnsan karpuz almak için Etiler'e gider mi?

Laf salatasını kesip asıl meseleye geliyorum. Hazır olun soruyorum. İnsanlar uğruna ne kadar zaman ve emek sarf'edince bir semt, eşya, hayvan, bir diğer insan ya da bir fikir için "aidiyet" hissedip onu sahiplenebilirler ve hakkında karar verip, ahkam kesip, yargılar duruma gelebilirler?


Hepimize pür neş'e bir hafta diliyorum. Yarın sabah, İstanbul dışına gidiyorum. Gerginim. Kısmetse Cuma günü geri döneceğim.

Böyle yani...


*
Bu cümle Handan Yılmaz'ın, Habertürk Gazetesi'ndeki yazısından alıntılanmıştır.


.

Salı, Nisan 28, 2009

Bugün 23 Nisan mı?


Cerrah ve Güler ikilisi dün gerçekleşen vasat terörist avı sebebiyle bu sabah bir basın toplantısı yapıp çeşitli açıklamalarda bulunmuşlar. Basın toplantısının içeriğini teşkil eden bazı satırları okuyunca bugün 23 Nisan'dır da, geçici olarak koltuklara yerleşmiş çocuklar yapıyor bu açıklamaları zannettim. Bakınız, eli gitmemiş kalbi dayanmamış da ilgili açıklamalara ulaşamamış olanlara hizmette sınır koymuyor ve gerekli linkleri hemencecik şuracığa kopyalıyoruz.

Buyrun Buradan okuyun!

Pazartesi, Nisan 27, 2009

Uluslararası Medya Şeysi


Güne, "canlı yayında vasat terörist avı" haberiyle başlamayanlar el kaldırsın. Operasyon reyting listesinde hangi sıraya yerleşecek bilmem ama Sayın Recep Tayyip Erdoğan'ın bir açıklamasının da yardımıyla bugün olanlar kişisel utanç tarihçeme kalın harflerle kazındı bile. Yaralıları ziyaret eden Erdoğan, basın açıklaması yapmış. "Medyaya uluslararası etik kuralları hatırlatmak isterim."demiş. Medyanın parmağı yaralansa işemem ama, basiretsizliği de doğru rafa çakmanızı beklerdim Sayın Başbakanım. Alındım doğrusu. Arz ederim.

Şimdi, bu memleketin pek mümtaz (kulakların çınlasın!) üst düzey emniyet mensubları da benim gibi evde oturup, "acaba yarın napsak?" diye düşünerek başını kaşımıyordur diye umuyorum. Açıklamalara göre aylardır takip altına alınmış olan örgüte nihayet planlı bir sürpriz yapmak için düğmeye basılmış ve aynı anda "60" adrese birden baskın yapılmış. Süpermiş. Şimdi bunca zaman planladığın, sabah 04.30'da şehrin en yoğun mıntıkasında başlattığın harekattan önce "baskın basanındır" mantığından hallice bir plan program görmek istiyor vatandaş olarak benim naçiz belleğim ya da bizler fazlaca televizyon filmi izlemeyip etkisi altında kaldığımız içindir bu organize hasretlerimiz. Operasyon esnasında kadraja giren polislere bakıyorum her biri açık hedef halinde, dolaşıyorlar ortalıkta. Hayır, bunlar ortada geziniyor asıl operasyonu yapanlar içerde mi? Elini kolunu sallaya sallaya balkondan yan daireye giriyor adamlar, aklım almadı izledikçe. Halk, öbek öbek birikmiş merakla olanları izliyor. Basın zaten organize olamamış, Niyetçi Beşir Amca'nın topal güvercini gibi ekmek parasının peşine düşmüş, amirinden fırça yemesin diye tek kare kaçırmamak için canından geçmiş ortalık yere saçılmış. Tam seyirlik. Açıklamalara göre hücre evinde tek başına yakalanan terörist zanlısı, biri sade vatandaş olmak üzere iki kişinin ölümüne yine biri kameraman olmak üzere 6 polis memurunun da yaralanmasına sebep oldu. Pes! Tek başına, muhtemelen uykulu yakalan ama, keklik avlar gibi al aşağıya bu kadar eğitimli adamı. Aklım almadı. Madem aylardır ne yapacağını bilir bir kararlılıkla ince eledin sık dokudun, baskına hazırlandın, o zaman bir tane memurun yatsın Rtük'ün kapısında, alsın yasak kararını, sabah dayasın basın mensuplarının burnuna engel olsun "canlı yanında baskın" rezaleti vesilesiyle yaşananlara. Bitti mi? Bitmez. Yolu kapat, çek şeritlerini bölgeyi karantina altına al, halkı uzaklaştır. Abicim hiç değilse yan daireyi boşalt, hiç mi Jack Bauer izlemediniz? Acilen tavsiye ederim. İstirham ediyorum, tüm emniyet birimlerine "24"ün tüm bölümlerini izleme şartı getirilsin.

Aksi halde benden ne farkınız kalıyor? Bugün beni de evden alıp, asayişin başına yönetici diye koysan benzer hataları yapar, ben de ancak bu kadarını beceririm. Yumurta mı kaynatıyoruz da deneme yanılma yöntemiyle öğreniyoruz bazı kuralları? Kimbilir kim, hangi mülki amir ya da bürokrat sabah uykusundan uyanıp televizyon izlerken ayıldı da meseleye, yapışıp telefonlara yayın yasağı çıkarttı. Bu 'tedbirsizlik' sabah sabah aklıma neler getirdi bir bilseniz. Operasyon bitti, ekrana bant girdi. Ben, Ntv marifetiyle izliyordum canlı baskını. Silah sesleri kesildi. Ortama bir sukünet hakim oldu. Yaklaşık olarak 10 dakika kadar sonra da ekrana yayın yasağı ibaresi girdi. Tam Bostancı'yı, Teksas'a çevirenler kaç kişiymiş, aslı astarı neymiş, ne girmiş ne çıkmış öğreneceğiz yayın kesiliverdi. Hoppala! Ne güzel izliyorduk. Sonra da Başbakan ekrana çıkıp olan biten üzerine tek makul laf etmez, "Ben emniyet amirime güveniyorum" demekle yetinir ve ardından da eleştiri oklarını gerip, medyaya "uluslararası etik kuralları" hatırlatırsa, vatandaş olarak ben de güvenliğimizden sorumlu olanlara hangi kuralları hatırlatmalıyım? Bilen varsa beri gelsin.

Operasyonda ölenlerin acılı ailelerine başsağlığı, yaralananlara da acil şifa dilerim.

Böyle işte..

Salı, Şubat 24, 2009

Deniz Seki'nin Ayağını Kim Kaydırdı?


Gösteri dünyasında kimyasal ya da doğal uyutucu/ uyarıcılara müptela olanların adı gizli saklı mı? Değil. Bilinen, görülen ve görmezden gelinen bazı isimlerin zaman zaman ipi çekiliyor. Tıpkı geçenlerde kimbilir kimin ayağına bastığı ya da sistemin hangi diretmesine burun kıvırdığı için kamuya kapak edilen yüzücü oğlan gibi.

Deniz Seki içer mi, satar mı, temin mi eder bilemem. Adalet ensesinde, çözerler yakında. Haklıyı haksızı geç de olsa ayıklarlar. Buna inanmak lazım. Ancak, ben bu yaşıma geldiysem ve bana ihanet etmeyen tek şey hislerimse kalıbımı basarım ki, Seki'nin iç durumunun ayyuka çıkmasını sağlayan bir parmak var ortada. O parmak, "size bu hayatı haram edeceğim" diye and içen bir diğer kadın olabilir mi?